Avontuur Großglockner
De hoogste berg van Oostenrijk – de tocht van je leven!
De ultieme 3.000-ervaring
Voor velen is het een levensdroom; voor iedereen die het heeft gehaald, is het een onvergetelijke ervaring die niet snel te evenaren zal zijn.
Großglockner
Belevenis
Fotomotieven
We nemen je mee op een heel persoonlijke tocht naar de Glockner!
Ik heb me maandenlang voorbereid en nu is het zover. De beklimming van de Großglockner staat voor de deur. Er wachten me 3798 hoogtemeters en de spanning is duidelijk van mijn gezicht af te lezen. Hopelijk werpen de vele uren joggen en fietsen hun vruchten af.
De uitrusting is nog niet compleet. De ontbrekende onderdelen ga ik halen in Heiligenblut, bij Intersport Großglockner, want daar hebben ze alles wat je nodig hebt om de Großglockner te beklimmen.
De conditie is goed, het evenwicht is goed, de uitrusting is goed – dan kan het beginnen.
Het avontuur begint
De rit naar de Nationalpark Lodge Großglockner vliegt voorbij en de tocht over de Großglockner Hochalpenstraße laat bij mij een blijvende indruk achter. Ook al zorgt mijn focus op de aanstaande gebeurtenis ervoor dat ik niet alles waarneem.
Aangekomen in de lodge in Heiligenblut voel ik me meteen op mijn plek. Bij alle mensen om me heen staat de ervaring in de bergen duidelijk op hun gezicht te lezen. Inchecken, naar de kamer gaan en op bed ploffen. Heerlijk – ik ben in Heiligenblut en de Großglockner is rechtstreeks vanuit mijn bed te zien. Daar ben je dan, grote berg, met al je kracht, die ons mensen, als je boos bent, slechts tot speelgoed maakt. Maar voor mij heb je het goed voor, want het weer zou de komende dagen goed moeten worden.
Kracht geven & motiveren is het motto
Maar ik gun mezelf nog even wat tijd. Morgen ga ik een kleine verkenningstocht maken om te acclimatiseren. De mensen van de lodge hebben me de Sandkopf aangeraden, een glooiende berg. Die is perfect om de omgeving te verkennen en mijn lichaam aan de hoogte te laten wennen. Via de Apriacher Almen de berg op. Mijn blik reikt van de Großglockner tot ver weg naar de Karnische Alpen en tot aan de grens tussen Karinthië en Italië. Een droom, en de voorpret voor mijn grote dag stijgt tot in het oneindige.
Terug in het hotel laat ik me nog eens verwennen. Een lichte massage is precies wat ik nodig heb. Deze massage laat me in slaap vallen en volledig in mijn gedachten wegdromen.
Rond 19.00 uur ontmoet ik nog mijn berggids uit Heiligenblut – ‘Mathias’. Zoals hij zich heeft voorgesteld, zal hij me zeker de berg op brengen. Met veel rust en kalmte legt hij me nog eens de tocht uit, die de mensen van de lodge echt geweldig voor me hebben georganiseerd. We vertrekken morgen rond het middaguur en wandelen via de Stockerscharte richting de Salmhütte.
Lekker eten en vroeg naar bed gaan, dat is het motto voor vandaag.
De grote dag is aangebroken
Eerlijk gezegd heb ik die nacht niet goed geslapen. De opwinding en voorpret waren te groot om diep en vast te slapen. Ik heb mijn uitrusting nog eens gecontroleerd: bergschoenen waarin stijgijzers passen, beenkappen, een tweede set ondergoed, zonnebrandcrème, een EHBO-set en nog veel meer. De mensen van het hotel hadden me bij de aanmelding een checklist gestuurd, die bij de voorbereiding echt heel nuttig was.
10.00 uur – daar gaan we dan. Mathias is er al en we laden alle uitrusting in de auto. We rijden de Großglockner Hochalpenstraße op tot aan het Glocknerhaus, waar we onze auto achterlaten, omdat we hier weer terugkomen.
Zoals Mathias het heeft beschreven, vertrekken we richting de Stockerscharte. De klim is heel goed te doen en we lopen heel langzaam. Voor mij is dit tempo nog erg onwennig, maar zoals ik later nog zal merken, is het goud waard. Eenmaal boven op de pas aangekomen, nemen we een korte pauze en genieten we van het uitzicht, zowel naar beneden in het Mölltal als in het Leitertal. Gewoonweg indrukwekkend, en we staan nog maar aan het begin van onze beklimming van de Glockner. We wandelen rustig over de Wiener Höhenweg, verder richting de Salmhütte. Halverwege komen we twee jagers van het Nationaal Park tegen. Mathias kent ze blijkbaar. Markus en Hias zijn onderweg om het steenwild te observeren dat hier 60 jaar geleden opnieuw is uitgezet. „Het gaat goed met ons steenwild“, zegt Markus met een blij gezicht. Na een kort praatje lopen we verder. Mathias vertelt me nog dat Hans Pichler – de oprichter van de Nationalpark Lodge (voorheen Hotel Glocknerhof) – de steenbokken uit Zwitserland heeft gehaald en hier op de Großglockner weer heeft uitgezet. Dat moet een echte pionier zijn geweest. En ik had in de lodge al gedacht dat ze iets met dit edele wild te maken hadden, want de steenbokken zijn overal in het hotel aanwezig.
Het slaapkamp
Na ongeveer 3 uur zijn we bij de Salmhütte aangekomen. We zullen hier ons kamp opzetten en morgen vroeg in de ochtend de Großglockner beklimmen. De Salmhütte ligt op 2.644 m en is het ideale startpunt. Mathias vertelt me dat hij hier het liefst overnacht. „De Stüdelhütte zit altijd overvol en op de Erzherzog Johann Hütte (Adlersruh) heb je ook geen rust”, zegt hij. De zon schijnt en in de late namiddag verken ik nog eens de omgeving rond de hut. We worden omringd door weelderige almen en de Großglockner lijkt nu al heel dichtbij. De hoogte valt me nog niet zwaar en ik kan me echt goed acclimatiseren.
’s Avonds gaat het er in de berghut nog behoorlijk levendig aan toe. Er zijn ook enkele andere groepen bergbeklimmers met hun berggidsen aanwezig. Er wordt gezongen en muziek gemaakt, totdat de huttenwaard op een gegeven moment de sluitingstijd afkondigt, zodat er rust in de hut komt en iedereen goed kan slapen. De nacht zal kort zijn, want we beginnen al om 03.00 uur aan onze tocht naar de top.
De grandioze opmars
Het is nog donker, maar ik heb nog nooit in mijn leven zo’n indrukwekkende sterrenhemel gezien. Ik wist niet dat zoiets bestond. Het fonkelt en glinstert, net als in de Swarovski Kristallwelt – maar dan nog veel indrukwekkender. Alleen al vanwege de sterrenhemel was het de moeite waard om hierheen te komen. Met de hoofdlamp op gaan we nu richting de Hohenwartscharte. Onze tocht volgt het pad van de eerste beklimmers; vanuit Heiligenblut heeft graaf Salm in 1800 voor het eerst de Großglockner beklommen. We doen onze stijgijzers aan, want onder de Hohenwartscharte begint een kort sneeuwveld. Het is even wennen, maar mijn berggids laat me zien hoe het moet en na een paar stappen heb ik het al goed onder de knie. Klimgordel en touw zijn vanaf nu onze levensverzekering. We doen ze pas weer af als we hier terugkeren. Na twee, drie haarspeldbochten in de sneeuw komen we bij de rotswand die naar de Hohenwartscharte leidt. Ik ben dol op klimmen op rotsen en de wand is goed voorzien van haken en staalkabels. Eenmaal boven op de bergpas merk je al dat het daglicht sterker wordt en dat we onze hoofdlampen niet langer nodig zullen hebben. In noordwestelijke richting zie je de lichten van de Adlersruhe – ons tussenstation op weg naar de top van de hoogste berg van Oostenrijk. De weg ernaartoe loopt over rotsen, sneeuw en ijs en ik ben blij dat ik boven ben aangekomen. Ik merk langzaam al dat de lucht hierboven steeds ijler wordt en dat het een goede keuze was om het rustig aan te doen. Mathias feliciteert me met mijn eerste etappeoverwinning en we nemen een korte pauze in de Erzherzog Johann-hut. De hut wordt beheerd door de Oostenrijkse Alpenclub; aangezien de meeste bergbeklimmers die hierboven hebben overnacht al op weg zijn naar de top, is het hier vrij rustig. Er zijn nog maar een paar andere bergbeklimmers, die vanuit Kals via de Stüdlhütte hierheen zijn gekomen. „Ze zien er een beetje verfomfaaid uit”, merkt Mathias glimlachend op. „Ze hebben waarschijnlijk niet veel geslapen in de drukke Stüdlhütte.”
Een kopje koffie en een lekker stuk brood geven ons de kracht die we nu nodig hebben voor de laatste 344 hoogtemeters naar de top.
Mijn nervositeit neemt toe en ik kan bijna niet wachten om eindelijk op de top van de hoogste berg van Oostenrijk te staan. Door alle verhalen en foto’s ben ik benieuwd of de oversteek van de Kleinglockner naar de Großglockner echt zo blootgesteld en steil is. Met licht trillende knieën zetten we de tocht in. Mathias stelt me een beetje gerust met zijn rustige stem. „Dat lukt ons wel“ en daar gaan we. Eerst over de „Bahnhof“ – een ijsflank die eerst glooiend is en daarna steeds steiler wordt – omhoog naar de „Eisleitl“. De eerste bergbeklimmers van vandaag komen al terug en hun stralende gezichten verraden hoe tevreden ze zijn.
Met het doel voor ogen
Vanaf het eindpunt in het Eisleitl gaat het verder over rotsen en ijs. IJzeren stangen bieden ons houvast. Deze stangen zijn door de eerste berggidsen op de Glockner aangebracht om deze moeilijke passage veilig te kunnen overwinnen. Steeds verder omhoog, tot aan de Kleinglockner. Ik merk hoe de angst langzaam maar zeker mijn ledematen binnensluipt. Het is nog veel steiler dan ik had gedacht en de noordwand is meer dan 1000 hoogtemeters hoog. Ik durf niet eens echt naar beneden te kijken en als Mathias er niet was, zou het hier voor mij afgelopen zijn. Mijn hart gaat tekeer. Tijd en ruimte lijken geen rol meer te spelen, maar met kleine stapjes en volledige concentratie kan ik de crux overwinnen. Vanaf de Kleinglockner naar beneden naar de Schartele, een ongeveer 10 meter lange en 30 cm brede sneeuwpas die de Kleinglockner en de Großglockner met elkaar verbindt en die links en rechts meer dan 1000 meter loodrecht naar beneden stort, slaat mijn hart over. „Rustig aan, ik houd je vast en je kunt dit“, zegt Mathias kalm, en inderdaad, ik ben eroverheen! Dat ik daar ook weer terug moet, speelt op dit moment voor mij geen rol. Nu zijn het nog maar een paar meter tot de top.
Na een paar steile hoogtemeters wordt het terrein naar de top toe weer wat vlakker en laat Mathias mij de laatste meters naar de top voorop lopen. „Vandaag is jouw dag – de tocht van je leven!“ zegt hij.
Het gevoel? "Ik ben de koning van de wereld"
Ik kan het niet geloven: ik sta op de top van de Großglockner – de hoogste berg van Oostenrijk. Op de berg waarvoor ik zo hard heb getraind en waar ik al zo lang van heb gedroomd. Mijn hart klopt als een gek en de tranen springen me van vreugde in de ogen. Het uitzicht is adembenemend. In alle richtingen heerst pure vrijheid. Hierboven zijn is pure levensvreugde en nederigheid tegelijk. De inscriptie op het beroemde Glocknerkruis getuigt van diepe eerbied voor Gods schepping. Na het gebruikelijke ‘Berg Heil’ en de foto’s op de top hebben we nog heel veel tijd om onze blik in de verte te laten dwalen. We zijn hierboven helemaal alleen en zelfs Mathias, die hier al zo vaak is geweest, wordt heel stil en eerbiedig. Elke keer is het weer anders; de berg doet iets met je dat je niet meer loslaat. Hij zegt tegen je: „Wees bewust – je bent een deel van het geheel, niet meer maar ook niet minder.”
Ik zou hier boven nog uren kunnen doorbrengen, maar het is tijd om weer naar beneden te gaan; we moeten vandaag nog bij de Salmhütte aankomen.
De afdaling: met de overwinning op zak
Tijdens de afdaling komen we nog twee of drie andere groepen tegen die de top willen bedwingen. Nu heb ik een tevreden glimlach op mijn gezicht. Op de een of andere manier is mijn angst verdwenen en gaat de afdaling me heel gemakkelijk af. Blijkbaar ben ik gewend geraakt aan de steilheid en de afgrond. We volgen dezelfde route naar het dal als waarmee we gekomen zijn. Langs de Adlersruhe, over de Hohenwartscharte naar de Salmhütte. Daar konden we uitbundig feesten met twee andere groepen die vandaag de top hadden gehaald. De berggidsen Toni en Martin waren er ook bij en dus heeft de huttenwaard de sluitingstijd met een knipoog een beetje verlengd. Ons topfeest duurde echter niet eeuwig, want ik kon mijn ogen niet lang openhouden en ben tevreden en gelukkig in mijn slaapzak in slaap gevallen.
De eerste zonnestralen hebben me wakker gemaakt en de laatste etappe van mijn beklimming van de Glockner moet ik nog afleggen. De afdaling van de Salmhütte naar het Glocknerhaus. Pas nu ik de top heb bereikt en mijn nervositeit is verdwenen, merk ik pas echt hoe mooi deze hoogvlakte is. De marmotten fluiten en dartelen vrolijk rond in de weiden. „Kijk eens”, zegt Mathias, „daar is de majesteit van de Alpen, de steenbok.” Ik kan het nauwelijks geloven; indrukwekkend staat hij daar op een rotsrichel en kijkt met zijn imposante hoorns op ons neer. Zijn blik lijkt ons er nogmaals aan te herinneren: „Wees bewust – je bent een deel van het geheel, niet meer maar ook niet minder!”
Mijn conclusie
Twee dagen geleden zijn we vanuit Heiligenblut vertrokken om de Großglockner te beklimmen en nu ben ik weer terug in de Nationalpark Lodge Großglockner. „Berg Heil“ klinkt er vanuit een vriendelijke stem bij de receptie en nu weet ik dat ik het echt heb gehaald: de hoogste berg van Oostenrijk beklimmen. Uitgeput, maar oneindig dankbaar voor deze ervaring. Met dit gevoel ga ik na een massage, een werkelijk heerlijke maaltijd en een glaasje wijn uit Zuid-Stiermarken naar bed. Ik blijf nog een paar dagen in Heiligenblut om hier van de rust te genieten, voordat ik weer aan mijn terugreis begin.
De reis van mijn leven is volbracht.

